Wypalenie ma trzy filary: wyczerpanie emocjonalne i fizyczne, cynizm oraz dystans wobec ludzi i obowiązków, a także spadek poczucia skuteczności. Rozwija się miesiącami, dlatego łatwo je przegapić. Najczęściej mówi się o wypaleniu zawodowym, ale dotyczy też rodziców, opiekunów osób chorych i studentów.
Przykład: pielęgniarka, która przez lata była zaangażowana i lubiana przez pacjentów, zaczyna mówić o nich obojętnie, unika rozmów, w niedzielę wieczorem ma ucisk w żołądku, a po urlopie wraca równie zmęczona jak przed nim. Nie stała się złym człowiekiem. To organizm oszczędza resztki energii jedynym sposobem, jaki zna.
Odpoczynek weekendowy przy wypaleniu nie wystarcza, potrzebna jest zmiana obciążeń, granic i sposobu pracy, o czym piszemy szerzej w tekście o objawach wypalenia zawodowego. Wypalenie bywa mylone z depresją i potrafi w nią przejść, dlatego przy utrzymującym się spadku nastroju, bezsenności i braku radości z czegokolwiek warto skonsultować się z psychologiem pracującym ze stresem i wypaleniem lub z psychiatrą.
Spotykane też jako: wypalenie zawodowe, przemęczenie, burnout