Superwizja polega na tym, że terapeuta omawia prowadzone przez siebie procesy z superwizorem, indywidualnie albo w grupie. Rozmawia o trudnościach, wątpliwościach, o własnych reakcjach na pacjenta. Dane pacjenta są przy tym chronione: mówi się o sytuacji i dynamice, a nie o nazwiskach i danych pozwalających kogoś rozpoznać.
Przykład: terapeutka zauważa, że przy jednej pacjentce ciągle przedłuża sesje o kilkanaście minut. Na superwizji widzi, że wpadła w rolę idealnej mamy, której pacjentka nigdy nie miała. Wraca do gabinetu i zaczyna trzymać ramy, co paradoksalnie okazuje się dla pacjentki bardziej leczące niż dodatkowy kwadrans.
Dla osoby szukającej pomocy superwizja to konkretne kryterium wyboru. Pytanie: czy pracuje pan lub pani pod superwizją, jest całkowicie normalne i profesjonalista odpowie na nie bez zawahania. Brak superwizji przy prowadzeniu psychoterapii powinien być sygnałem ostrzegawczym, zwłaszcza przy trudnych i długich procesach.
Spotykane też jako: superwizja kliniczna