Dziecko uczy się, czy świat jest bezpieczny, obserwując, czy dorosły przychodzi, gdy ono płacze. Z tych tysięcy drobnych doświadczeń powstaje wzorzec, który potem odtwarzamy w dorosłych związkach. Wyróżnia się styl bezpieczny, lękowy, unikowy i zdezorganizowany. To nie etykieta na całe życie, tylko opis nawyku: jak reaguję, gdy bliska osoba się oddala.
Przykład: partner nie odpisuje na wiadomość przez cztery godziny. Osoba z bezpiecznym stylem pomyśli, że pewnie ma dużo pracy. Osoba ze stylem lękowym w tym czasie zdąży wysłać pięć wiadomości i wyobrazić sobie rozstanie. Osoba unikowa uzna, że tak jest wygodniej, i sama zniknie na dwa dni. Sytuacja jedna, reakcje zupełnie różne.
Wiedza o własnym stylu bardzo pomaga w terapii par i indywidualnej, bo pozwala przestać traktować kłótnie jako dowód, że coś jest z nami nie tak. Style zmieniają się w bezpiecznych relacjach, także w relacji z terapeutą. Jeśli w kolejnych związkach powtarza się ten sam scenariusz, warto się temu przyjrzeć z psychologiem pracującym z problemami w relacjach.
Spotykane też jako: przywiązanie, wzorzec przywiązania, teoria przywiązania