Terapia EMDR: na czym polega, dla kogo i terapeuta EMDR online

Zwykłe wspomnienie z czasem blaknie i zostaje opowieścią: wiesz, że coś się wydarzyło, ale opowiadając o tym, nie czujesz tego ciałem. Przy silnym, przytłaczającym zdarzeniu ten proces potrafi się zaciąć. Wspomnienie zostaje zapisane w surowej formie, razem z obrazem, zapachem, tętnem i przekonaniem o sobie, które wtedy powstało. Dlatego wraca tak, jakby działo się teraz, i wystarczy pisk opon albo podobny ton głosu, żeby ciało zareagowało alarmem.

EMDR próbuje ten zacięty proces dokończyć. Przywołujesz fragment wspomnienia i w tym samym czasie wykonujesz stymulację naprzemienną: wodzisz oczami za ręką terapeuty albo za punktem na ekranie, słuchasz dźwięków podawanych na przemian do lewego i prawego ucha albo czujesz naprzemienne stuknięcia w dłonie lub kolana. Najlepiej udokumentowane wyjaśnienie mówi, że stymulacja zajmuje część pamięci roboczej, więc na samo wspomnienie zostaje jej mniej. Obraz staje się bledszy i mniej wyrazisty, a przy kolejnych seriach pojawiają się nowe skojarzenia, których wcześniej nie było.

Ważna różnica wobec części innych metod: nie musisz szczegółowo opowiadać, co się stało. Terapeuta nie potrzebuje pełnej relacji ze zdarzenia i nie prosi o odtwarzanie go krok po kroku. Po każdej serii mówisz krótko, co się pojawiło, choćby jednym zdaniem, a on nie komentuje i nie interpretuje, tylko prowadzi następną serię. Dla wielu osób właśnie to jest powodem, dla którego wybierają EMDR zamiast metody wymagającej szczegółowej ekspozycji na opowieść o traumie.

Wspomnienie nie znika i nie da się go wymazać. Zmienia się to, jak się je przechowuje. Po udanym przetworzeniu pacjenci opisują to zwykle tak: pamiętam wszystko, ale to już było, to nie dzieje się teraz. Zmienia się też przekonanie o sobie, które wtedy powstało, z „jestem bezradny” albo „to moja wina” na coś, w co da się faktycznie uwierzyć.